C360 – dane techniczne, wymiary, silnik

Ursus C-360 ma wysokoprężny silnik S-4003 o mocy 52 KM, pojemności 3120–3121 cm³, masie własnej około 2170 kg i długości około 3570 mm. Wsprzęgnięty jest z 10-biegową przekładnią, osiąga około 25 km/h, a sprężarka z głowicą C-360 pracuje typowo przy 8–10 bar i ma ok. 120 l/min wydajności na cylinder. Jeśli chcesz poznać dokładne dane techniczne, wymiary i parametry silnika oraz lepiej zrozumieć, jak wykorzystać podzespoły C-360 np. w kompresorze, przeczytaj uważnie dalszą część artykułu.

Jakie są podstawowe dane techniczne Ursusa C-360?

Model Ursus C-360, znany jako „sześćdziesiątka”, to ciągnik klasy 0,9 produkowany seryjnie od 1976 do 1994 roku. Konstrukcja opiera się na prostej ramie, napędzie na tylną oś 4×2 i niesynchronizowanej skrzyni z reduktorem, co w 2026 roku nadal ułatwia serwis w małych gospodarstwach. Ciągnik zaprojektowano tak, aby łączył umiarkowaną masę z wystarczającą trakcją dla typowych narzędzi uprawowych.

Masa bez obciążników wynosi około 2170 kg, a masa gotowego do pracy zestawu z płynami i standardowym wyposażeniem dochodzi do ok. 2700 kg. Dla wielu użytkowników to dopiero punkt wyjścia – montaż kabiny, balastów przednich i tylnych potrafi podnieść ciężar w okolice 3000 kg, co ma bezpośredni wpływ na zachowanie ciągnika w orce i transporcie.

Silnikowa moc znamionowa to 52 KM (38,2 kW) przy 2200 obr./min, a maksymalny moment obrotowy rzędu 190 Nm dostępny jest przy 1500–1600 obr./min. Taki zestaw parametrów przy prostej przekładni daje realną prędkość transportową ok. 25–25,4 km/h, co było wartością wystarczającą zarówno dla prac polowych, jak i dowozu płodów rolnych na krótszych dystansach.

Jak wygląda układ napędowy i skrzynia biegów?

Sercem układu przeniesienia napędu jest mechaniczna, niesynchronizowana przekładnia 5-biegowa z osobnym dwustopniowym reduktorem. W praktyce daje to 10 biegów do przodu i 2 do tyłu, co pozwala dopasować prędkość roboczą od okolic 1,1 km/h aż do wspomnianych 25,4 km/h. Dwustopniowe, suche sprzęgło cierne steruje zarówno jazdą, jak i wałkiem odbioru mocy – drugi stopień odpowiada właśnie za WOM.

Wałek odbioru mocy pracuje z prędkością 540 obr./min (w niektórych specyfikacjach podaje się 540/608 obr./min) i jest dostępny w wersji zależnej oraz niezależnej. Dzięki temu C-360 współpracuje z szeroką gamą maszyn – od pras po kosiarki, rozsiewacze i napędy hydrauliczne. Blokada mechanizmu różnicowego tylnego mostu ma sterowanie mechaniczne, co poprawia uciąg w cięższych warunkach glebowych.

Jakie są możliwości podnośnika i hydrauliki?

Podnośnik tylny to TUZ kategorii II według ISO. Udźwig na końcach dolnych cięgieł wynosi 1200 kg, co wystarcza do większości pługów 2–3-skibowych, agregatów uprawowych czy rozsiewaczy nawozów używanych w małych i średnich gospodarstwach. Pompa hydrauliczna ma wydajność 20 l/min przy ciśnieniu roboczym 12 MPa, a do dyspozycji są dwa szybkozłącza hydrauliki zewnętrznej, co ułatwia podłączenie ładowacza lub innych odbiorników.

Jakie wymiary ma Ursus C-360?

Wymiary C-360 są ważne nie tylko przy garażowaniu, ale też przy doborze maszyn zawieszanych czy planowaniu modernizacji (np. montaż ładowacza). Rozstaw osi wynosi 2125 mm, co przy typowym rozstawie kół zapewnia stabilność i zwrotność akceptowalną na gospodarstwach z małymi podwórkami.

Całkowita długość ciągnika to około 3570 mm, szerokość wynosi ok. 1800–2170 mm w zależności od ustawienia kół, a maksymalna wysokość z kabiną sięga 2230 mm. Taka sylwetka sprawia, że C-360 mieści się w większości starszych budynków gospodarczych projektowanych jeszcze pod mniejsze modele, jak C-330 czy C-4011.

Jak wygląda rozstaw kół i ogumienie?

Standardowe ogumienie przednie ma rozmiar 6,00-16, a tylne 13-28 lub 14,9-28 w innych wariantach rodziny. Producent przewidział szeroki zakres rozstawu kół: przód można ustawić na 1350 lub 1650 mm, a tył w sześciu konfiguracjach – 1350, 1425, 1500, 1575, 1650 i 1800 mm. Taki wachlarz pozwala dostosować maszynę do upraw międzyrzędowych, pracy na stokach czy wymagań związanych z naciskiem na glebę.

W tylne opony można wlać nawet 2×300 kg cieczy balastowej, co wyraźnie zwiększa stabilność przy pracy z ciężkimi maszynami zawieszanymi lub z ładowaczem czołowym. Wpływa to oczywiście na masę roboczą i spalanie, ale w zamian użytkownik zyskuje znacznie pewniejsze prowadzenie zestawu.

Jaką konstrukcję ma silnik S-4003 w C-360?

Pod maską C-360 pracuje Silnik S-4003 – czterocylindrowa, czterosuwowa jednostka wysokoprężna o pojemności 3120–3121 cm³. To silnik rzędowy, chłodzony cieczą, z bezpośrednim wtryskiem paliwa i górnym układem zaworów. Średnica cylindra to 95 mm, a skok tłoka 110 mm, co daje charakterystykę nastawioną na wysoki moment przy niskich obrotach, przydatny przy ciężkich pracach uciągowych.

Stopień sprężania wynosi około 17:1, a smarowanie odbywa się pod ciśnieniem z rozbryzgiem. Dwukomorowy filtr paliwa i pełnoprzepływowy filtr oleju poprawiają trwałość układu zasilania i łożysk ślizgowych. Suchy silnik waży około 370 kg, co w połączeniu z żeliwnym blokiem sprawia, że jest odporny na lokalne przeciążenia termiczne – ma to znaczenie przy wielogodzinnej orce lub pracy z prasą.

Jakie są osiągi i zużycie paliwa?

Moc znamionowa 52 KM przy 2200 obr./min w połączeniu z momentem 190 Nm zapewnia możliwość pracy z pługiem 3-skibowym na lekkich glebach i 2-skibowym na cięższych stanowiskach. Jednostkowe zużycie paliwa przy mocy znamionowej wynosi około 190–265 g/kWh, co w praktyce przekłada się na spalanie w przedziale 4–8 l ON na godzinę w zależności od obciążenia i charakteru pracy.

Dobrze wyregulowana pompa wtryskowa typu P24-49 (produkowana przez zakłady PZL-Mielec) i sprawne wtryskiwacze pozwalają utrzymać spalanie bliżej niższej granicy zakresu. Z kolei przegrzewanie wynikające z zablokowanych żeber chłodnicy lub zbyt wysokich obrotów utrzymywanych długo bez przerw szybko winduje zużycie paliwa i obciąża głowicę.

Silnik S-4003 z Ursusa C-360 najlepiej znosi stałą pracę w zakresie 1500–1800 obr./min, gdzie łączy dobry moment z akceptowalnym zużyciem paliwa i umiarkowaną temperaturą pracy.

Co warto wiedzieć o głowicy sprężarki C-360?

W Ursusie C-360 montowano niewielką sprężarkę powietrza do zasilania instalacji hamulcowej przyczep. Jej newralgicznym elementem jest Glowica sprezarki C360, którą wielu majsterkowiczów adaptuje dziś do samodzielnie budowanych kompresorów warsztatowych. To właśnie ta głowica bywa przedmiotem poszukiwań na aukcjach, gdy ktoś chce reanimować zużyty kompresor.

Budowa głowic stosowanych w C-330, C-360 i C-385 jest bardzo zbliżona, więc można je stosunkowo łatwo wykorzystać w mniejszych sprężarkach tłokowych. Mają one zintegrowane zaworki ssące i tłoczące, dzięki czemu nie trzeba projektować zaworów od podstaw – wystarczy dopasować rozstaw śrub i gwinty przyłączeniowe.

Jakie są wymiary i gwinty w głowicy sprężarki C-360?

W praktyce warsztatowej przyjmuje się, że rozstaw otworów mocujących głowicę tworzy kwadrat o boku 63 mm. To ważna informacja, jeśli planujesz zastąpić starą głowicę w kompresorze inną, pochodzącą z ciągnika. Gwinty przyłączeniowe przewodów powietrznych mają wymiar 22×1,5, co ułatwia dobór kolanek, złączek i rur wysokociśnieniowych.

Takie wymiary powodują, że głowice z rodziny C-330/C-360/C-385 można stosować zamiennie w wielu małych kompresorach tłokowych. Istotne jest jednak, by przed zakupem zmierzyć siatkę otworów w swoim cylindrze – unikniesz wtedy sytuacji, w której konieczne będzie nadmierne rozwiercanie lub spawanie bloku.

Jakie ciśnienie robocze wytrzymuje ta głowica?

Typowe cisnienie robocze małych sprężarek z głowicami od „sześćdziesiątki” mieści się w przedziale 8–10 bar. Własnobieżne kompresory rolnicze często mają nastawiony presostat właśnie na ok. 10 barów, co jest kompromisem między wydajnością a temperaturą pracy. Głowica z Ursusa C-360 projektowana była do takiego zakresu ciśnień w pracy ciągłej, choć w ciągniku część ciepła odprowadzany jest olejem silnikowym.

W zastosowaniach stacjonarnych sytuacja jest trudniejsza – brak aktywnego chłodzenia olejem, często wyższe obroty i mniejsza przerwa między cyklami sprężania powodują, że głowica i cylinder grzeją się znacznie mocniej. Dlatego ustawienie ciśnienia powyżej 10 barów na długą metę nie ma sensu, jeśli zależy ci na trwałości zaworków i uszczelnień.

Głowica sprężarki C-360 bez problemu zniesie 8–10 bar w pracy warsztatowej, o ile zadbasz o właściwe obroty, chłodzenie i nie będziesz zmuszał kompresora do ciągłej pracy przy maksymalnym ciśnieniu.

Jak dobrać wydajność kompresora do głowicy z C-360?

Sprężarka ciągnikowa w C-360 ma wydajność około 120 l/min na cylinder, mierzonych na wydechu sprężonego powietrza. To ważny punkt odniesienia, gdy budujesz kompresor z użyciem tej głowicy lub gdy sięgasz po podobny element ze sprężarki Sprezarka 3JW60. Ta trzycylindrowa jednostka ma tłoki zbliżone wymiarami do tych z silnika C-360, więc wydajność na każdy cylinder jest podobna.

W domowym warsztacie przyjmuje się, że jedna głowica z „sześćdziesiątki” dobrze współpracuje z kompresorem o wydajności powietrza rzędu 200–250 l/min na cylinder przy ciśnieniu do 10 bar. Jeśli spróbujesz przepchnąć przez te zaworki znacznie większy strumień, obciążysz je nadmiernie – kompresor zacznie się przegrzewać, a zawory i gniazda będą się szybciej zużywać.

Jak adaptować głowicę C-360 do kompresora?

Wielu majsterkowiczów w Polsce ma na koncie kompresory zbudowane z silników samochodowych (Polonez, Tico, różne jednostki benzynowe) i głowicami od C-360. Taka adaptacja wymaga jednak przemyślenia kilku elementów – od mechanicznego mocowania, przez chłodzenie, aż po dobór obrotów i sterowanie presostatem.

Podstawowy problem to dopasowanie głowicy do cylindra. Jeżeli rozstaw otworów w twoim bloku nie zgadza się z układem 63×63 mm, w grę wchodzi rozwiązanie pośrednie – solidna płyta z grubej blachy stalowej wycięta jako adapter między cylindrem a głowicą. To proste, ale wymaga dokładności przy obróbce.

Kiedy warto użyć podkładki dystansowej?

Jeśli otwory mocujące głowicę w kompresorze nie pokrywają się z układem z C-360, wówczas w grę wchodzi Podkladka dystansowa z blachy stalowej. Taki adapter przykręcasz najpierw do cylindra, a dopiero do niego przytwierdzisz głowicę z ciągnika. W blasze trzeba wykonać dokładne otworowanie pod śruby oraz osobne kanały (otwory) pod doloty i wyloty powietrza spod zaworów.

Relacja jest prosta – jeśli chcesz korzystać z Glowica sprezarki C360 na cylindrze o innym rozstawie śrub, to właśnie podkładka staje się elementem spajającym oba światy. Grubość blachy dobiera się tak, by zapewnić sztywność i miejsce na ukształtowanie kanałów przepływowych, ale bez niepotrzebnego zwiększania objętości komory martwej.

Jak zadbać o chłodzenie i trwałość takiego zestawu?

W ciągniku część ciepła ze sprężarki odbiera olej smarujący – smaruje on jednocześnie silnik i mechanizm sprężarki. W stacjonarnym kompresorze takiego komfortu nie ma, dlatego warto zastosować duże koło pasowe wentylujące cylinder i głowicę, a przy wyższych wydajnościach zainstalować chłodnicę sprężonego powietrza na wyjściu. Niektórzy stosują nawet dodatkowe wymuszone chłodzenie powietrzem z wentylatora elektrycznego.

Druga sprawa to obroty – zbyt wysokie w krótkim czasie zmienią twój kompresor w grzałkę. Zmniejszenie prędkości wału poprawia kulturę pracy i ogranicza temperaturę, kosztem niższej wydajności. Do zastosowań hobbystycznych zwykle bardziej opłaca się nieco wolniejszy, ale chłodniejszy kompresor, który zniesie lata pracy niż „wyżyłowany” zestaw działający na granicy materiałowej.

Gdy adaptujesz głowicę z Ursusa do kompresora, traktuj temperaturę jako główne ograniczenie – lepiej dobrać mniejsze obroty i większy zbiornik niż szukać każdej dodatkowej litrówki na minutę kosztem żywotności.

Na co zwracać uwagę przy zakupie używanej głowicy?

Używana głowica z ciągnika często ma za sobą wiele godzin pracy. Przy oględzinach zwróć uwagę na stan gniazd zaworowych, płaskość powierzchni przylgni i ewentualne pęknięcia między kanałami. Warto też sprawdzić, czy gwinty przyłączeniowe 22×1,5 nie są wyrobione lub nadmiernie skorodowane – korekta gwintu jest możliwa, ale kolejne rozwiercanie może osłabić ścianki.

Wiele głowic z C-330, C-360 i C-385 pochodzi z produkcji o porównywalnej jakości, więc ogromnych różnic między seriami zwykle nie ma. Zdarzają się jednak słabiej wykonane odlewy lub mocno przegrzane egzemplarze, po których widać przebarwienia i odkształcenia. W takim przypadku nawet atrakcyjna cena nie zrekompensuje problemów z uszczelnieniem i krótką żywotnością zaworów.